«هوالحقّ»
در گذار روزها و ماهها و سالها که به روزمرگی سپری کرده ام و خود را غرق کرده ام در دنیا و چسبیده ام به زمین، کرمی را می مانم که پیله های دست و پاگیر به ظاهر زیبایی را دور خود تنیده است. اما اگر خود را نرهاند از چنگالشان، همین پیله هاست که حیاتش را نشانه میروند.
#ای مهربان من! اگر نباشد اراده و همتی که تو عطایم کرده باشی و پیله های خوش ظاهر و بد باطن از هم گسسته نشوند و چشمم به آسمان و خورشید روشن نشود، در جهنم پیله ها خواهم سوخت و نیست خواهم شد. اگر پیله هایی را که خود تنیده ام بر گرد وجودم، نابود نکنم، بال حیاتم گشوده نمیشود به سمت آسمان رحمت و بخششت.
#مهربان معبود من! دستان نیازمند من به سویت دراز شده اند و از توهدایت می طلبند و راه نمایاندن به آنچه خیر است. گامهایم ملتمسانه منتظرند آگاهیشان بخشی و راهنمایشان باشی تا سدی شوند بر سر راه رسیدن من بر " ما لا تحبّ"
#روزهای عمر را تو موعظه ام کردی و من به بطالت و سفاهت نشستم و نشنیدم و پیله تنیدم به دور خودم. از محارمت منعم کردی و تجاوز کردم و باز دور دیگری از پیله........ و اگر تو نبخشایی مرا، کجا دست دراز کنم به گدایی رحمت و غفران؟ یا کریم!
#توئی که آفرینش و روزیم در دست توست، همان سان که حساب اعمالم را داری و می دانی و می دانم که فقیر و نیازمند رحمت توأم! اگر از من روی برتابی به که شکوه کنم از نفسی که مرا به سوی دوزخ میخواند؟ و به کدامین سو اشک حسرت و اندوه و ندامت سر دهم؟ و جز تو به بخشش و عفو که امید بسته باشم؟
#آخرین رایحه های شعبان را با حسرت و ولع می بویم و دست دعا و التجا به سویت گشوده ام، تا توفیق را توشه راهم سازی و من چنان شوم که دوست میداری و به لطف هدایت و رحمتت آنگونه باشم که ساعات و دقایق و ثانیه های شهر الله الاکبر را به بندگی سر طاعت و تسلیم فرود آورم. ماهی که دارد کم کم به ما روی می آورد و هنوز دارم زیر لب زمزمه میکنم چه کم توشه ام برای دخول در رمضان المبارک!
#مهربان من! معبود من! مدام عصیان می کنم و تو حلم می ورزی و باران جود و کرمت را بر زندگیم جاری میکنی. انگار که نه گناهم را دیده ای و نه من ساکن همان زمینی هستم که تو مالک آنی. پس چگونه چشم انتظار عفو تو نباشم و دست سائلی به درگاهت دراز نکنم و نخواهم لایقم بداری برای ساییدن سر بندگی به آستانت؟
#پروانه، پروانگیش در این است که پیله را بگسلد و بال بگشاید و پرواز کند. کمال پروانه در رسیدن به خورشید و ذوب شدن در عشق اوست. کمال پروانه، حیات اوست. خوب من! این نعمت را از من دریغ مدار!
بال پروازم را در حب اولیائت و بغض دشمنانت به پرواز دربیاورد. شوق رسیدن به آفتاب رحمتت را در دلم چنان بیفروز که برای وفا به عهدی که روز ازل با تو بستم، سر از پا نشناسم.
میدانی و میدانم که جز ولایتمداری، هیچ چیز یارای آن را ندارد که شوق رسیدن به تو را در دلم به غلیان دربیاورد و هیچ چیز جز آن نیست که راه رسیدن به تو را برایم بنمایاند.
در این آستانه ماه مبارکت که در ظرفش نازل میکنی ملائکه و روح را بر قلب نازنین آخرین حجتت، عنایت بنما و گوشه چشمی و تک تک تارهایی که ریشه در شک، کفر، یاس، سرکشی، غرور و نفاق دارند به برکت ایمان و مقام رضایی که عطایم میکنی، بگسل!
ماه محبوب در راه است....دست من و دامان تو...........درد من و درمان تو........ یا ربّ! یاربّ! یاربّ!
**************************
شاید تا بعد از رمضان کاملاً حضور نداشته باشم و همچنان تأیید کامنتها و زحمت اینجا با دوست عزیزم خواهد بود. اما نظرات پر مهر شما به دستم میرسد
برچسب ها: شعبان، رمضان، مناجات، غفران، معصیت، بندگی، پروانه، پرواز، آسمان، پیله، ولایتمداری،
نگارش در تاریخ چهارشنبه 5 مرداد 1390 توسط مهاجر
| نظرات ()
«هوالحقّ»
#برای دانشجو جماعت، حسی کاملاً آشناست. نزدیک به روزهای امتحان که میشود یک آن تمام آنچه برایت حل نشده یا خوب یاد نگرفته ای، ردیف میشوند جلوی چشمت. و من که هم تجربه شاگردی دارم و هم معلمی، معتقدم که این اضطراب بسیار سازنده است. چون نقاط ضعف را به انسان می نمایاند و تا جلسه امتحان نرسیده فرصت برای جبران هست.
# الان اوایل ماه رجب است و درست مثل روزهای منتهی به امتحان است حال و هوایش. و علی القاعده باید از آن اضطرابهای سازنده در وجودمان ایجاد شود. تک تک اعمال، لغزشها و خطاهایی که ممکن است بی نصیبی ما را در شب قدر رقم بزند برایمان عینیت بیابند و در صدد جبرانش برآییم. باید بیاندیشیم که حد فاصل بین دو شب قدر را چگونه سپری کرده ایم؟ چنان بود که بشود گفت درک امسالمان از " خیرٌ من الف شهرٍ" بیش از سال قبل باشد؟ یا خدا نکرده برعکس؟
# روزهای منتهی به امتحان در اوج اضطراب، گاه حس راحت طلبی و خمودی انسان گُل می کند و سعی دارد تا در کشاکش درونی بین انتخاب تلاش یا استراحت، غلبه از آن نفس راحت طلب باشد. اینجاست که اگر هشیار نباشی و فریب " بلد هستم"، "دیر شده"، " اصلا مهم نیست" و یا " نمره قبولی بگیرم کافیست" را بخوری، حسابی قافیه را باخته ای.
حیف است فطرت کمال طلب انسان با حس خمودی و وساوس نفس دچار رکود شود. بهترین نمود عینیت بخشی به کمال طلبی انسان، تلاش برای پیمودن پله های ترقی در بعد معنویت است و حرکت به سمت کمال مطلق، که "عند ملیکٍ مقتدر" والاترین جایگاه است برای انسان.
# میزان ولایت پذیری از جمله مواردی است که باید اضطراب شب امتحان قدرمان را افزون کند. مگر نه اینکه ولایت فقیه، امتداد ولایت رسول خداست و ولی فقیه جانشین عام امام عصر(عج) است در روزگار پر غبار غیبت؟ و مگر نه اینکه اعمال انسان در ترازوی ولایت پذیری محاسبه میشود؟
یکسال گذشت و مقام معظم رهبری-روحی له الفداء- در تک تک دیدارها و مناسبتها از جایگاه رهبری و حاکم جامعه اسلامی، بیاناتی فرمود و دستوراتی که امتثال آنها بر همه آحاد جامعه واجب است. حفظ وحدت بین قوا، عدم سیاه نمایی نسبت به خدمات دولت، پرهیز از حواشی و فرعیات، حمایت از انقلابهای مردمی، اسلامخواه و ضد آمریکایی-صهیونیستی منطقه، و از همه مهمتر و مظلومتر شاید، شعار سال باشد" جهاد اقتصادی".
# و امروز جای این سوال از همه، باقی است:در طول این یکسال، آنقدر ولایت پذیر بوده ای که شب قدر لیاقت داشته باشی امام زمانت از تو راضی باشد؟ چنان بودی که لیاقت داشته باشی مشمول دعای خیر آن عزیز باشی که مهبط نزول ملائکه و روح است در شب قدر؟
_ برادر و خواهر بلاگر! چند کاراکتر را در راستای رضایتمندی ولی امرت، بر دل مجازستان نشانده ای؟
_ آقای مسئول سایت خبری! چند درصد تیترهایت از نوعی بوده که بتوان ولایت پذیری را در آنها به تماشا نشست؟ و چند بار پس از آنکه اشتباهاتتان را حضرت آقا در دستوری عمومی گوشزد کردند، درصدد جبران برآمده اید و تیتر زده اید" اشتباه کردیم"؟
_ جناب نماینده! یادت هست کی بوده که برای نادیده گرفته شدن منویات مقام عظمای ولایت، تا مرز دق کردن پیش رفته ای؟
_ جناب مسئول! چقدر تلاش کرده ای که حرف و حرکت و اعمالت طوری نباشد که دشمن از آن سوء استفاده کند؟
***************************************
پی نوشت مهمتر از متن نوشت
اوصیکم شمای مسئول، قلم به دست، بلاگر، استاد، معلم، دانشجو، طلبه و خودم را! رمضان نزدیک است و تا شب قدر راهی بیش نمانده . توبه از خطاها و جبران آنها ظرف وجودی آدمی را برای دریافت باران بی کران رحمت الهی در این ماه بالا می برد. حیف است انسان خودش را از ارتقاء درجات کمالی اش باز دارد.
#برای دانشجو جماعت، حسی کاملاً آشناست. نزدیک به روزهای امتحان که میشود یک آن تمام آنچه برایت حل نشده یا خوب یاد نگرفته ای، ردیف میشوند جلوی چشمت. و من که هم تجربه شاگردی دارم و هم معلمی، معتقدم که این اضطراب بسیار سازنده است. چون نقاط ضعف را به انسان می نمایاند و تا جلسه امتحان نرسیده فرصت برای جبران هست.
# الان اوایل ماه رجب است و درست مثل روزهای منتهی به امتحان است حال و هوایش. و علی القاعده باید از آن اضطرابهای سازنده در وجودمان ایجاد شود. تک تک اعمال، لغزشها و خطاهایی که ممکن است بی نصیبی ما را در شب قدر رقم بزند برایمان عینیت بیابند و در صدد جبرانش برآییم. باید بیاندیشیم که حد فاصل بین دو شب قدر را چگونه سپری کرده ایم؟ چنان بود که بشود گفت درک امسالمان از " خیرٌ من الف شهرٍ" بیش از سال قبل باشد؟ یا خدا نکرده برعکس؟
# روزهای منتهی به امتحان در اوج اضطراب، گاه حس راحت طلبی و خمودی انسان گُل می کند و سعی دارد تا در کشاکش درونی بین انتخاب تلاش یا استراحت، غلبه از آن نفس راحت طلب باشد. اینجاست که اگر هشیار نباشی و فریب " بلد هستم"، "دیر شده"، " اصلا مهم نیست" و یا " نمره قبولی بگیرم کافیست" را بخوری، حسابی قافیه را باخته ای.
حیف است فطرت کمال طلب انسان با حس خمودی و وساوس نفس دچار رکود شود. بهترین نمود عینیت بخشی به کمال طلبی انسان، تلاش برای پیمودن پله های ترقی در بعد معنویت است و حرکت به سمت کمال مطلق، که "عند ملیکٍ مقتدر" والاترین جایگاه است برای انسان.
# میزان ولایت پذیری از جمله مواردی است که باید اضطراب شب امتحان قدرمان را افزون کند. مگر نه اینکه ولایت فقیه، امتداد ولایت رسول خداست و ولی فقیه جانشین عام امام عصر(عج) است در روزگار پر غبار غیبت؟ و مگر نه اینکه اعمال انسان در ترازوی ولایت پذیری محاسبه میشود؟
یکسال گذشت و مقام معظم رهبری-روحی له الفداء- در تک تک دیدارها و مناسبتها از جایگاه رهبری و حاکم جامعه اسلامی، بیاناتی فرمود و دستوراتی که امتثال آنها بر همه آحاد جامعه واجب است. حفظ وحدت بین قوا، عدم سیاه نمایی نسبت به خدمات دولت، پرهیز از حواشی و فرعیات، حمایت از انقلابهای مردمی، اسلامخواه و ضد آمریکایی-صهیونیستی منطقه، و از همه مهمتر و مظلومتر شاید، شعار سال باشد" جهاد اقتصادی".
# و امروز جای این سوال از همه، باقی است:در طول این یکسال، آنقدر ولایت پذیر بوده ای که شب قدر لیاقت داشته باشی امام زمانت از تو راضی باشد؟ چنان بودی که لیاقت داشته باشی مشمول دعای خیر آن عزیز باشی که مهبط نزول ملائکه و روح است در شب قدر؟
_ برادر و خواهر بلاگر! چند کاراکتر را در راستای رضایتمندی ولی امرت، بر دل مجازستان نشانده ای؟
_ آقای مسئول سایت خبری! چند درصد تیترهایت از نوعی بوده که بتوان ولایت پذیری را در آنها به تماشا نشست؟ و چند بار پس از آنکه اشتباهاتتان را حضرت آقا در دستوری عمومی گوشزد کردند، درصدد جبران برآمده اید و تیتر زده اید" اشتباه کردیم"؟
_ جناب نماینده! یادت هست کی بوده که برای نادیده گرفته شدن منویات مقام عظمای ولایت، تا مرز دق کردن پیش رفته ای؟
_ جناب مسئول! چقدر تلاش کرده ای که حرف و حرکت و اعمالت طوری نباشد که دشمن از آن سوء استفاده کند؟
***************************************
پی نوشت مهمتر از متن نوشت
اوصیکم شمای مسئول، قلم به دست، بلاگر، استاد، معلم، دانشجو، طلبه و خودم را! رمضان نزدیک است و تا شب قدر راهی بیش نمانده . توبه از خطاها و جبران آنها ظرف وجودی آدمی را برای دریافت باران بی کران رحمت الهی در این ماه بالا می برد. حیف است انسان خودش را از ارتقاء درجات کمالی اش باز دارد.
برچسب ها: امتحان، اضطراب شب امتحان، رجب، رمضان، شب قدر، ولایت پذیری، انقلابهای منطقه، خودسازی، استغفار، مقام معظم رهبری،
نگارش در تاریخ شنبه 21 خرداد 1390 توسط مهاجر
| نظرات ()
