«هوالحقّ»
یک عادت تکراری شده است. بد نیست که هیچ، خوب هم هست. آدم ها وقتی که یکسال دیگر از تاریخ تولدشان می گذرد، یاد گذر ایام و عمری که سپری کرده اند می افتند. از خوب و بد بودنش می گویند و از نکرده ها و بایدهایی برای انجام در آینده و از آرزوهای برآورده شده و نشده. اما عجیب است که با رسیدن به این روز، یادی از عمرهایی نمی کنیم که شمع گونه به پای ما آب شدند و آرزوهایشان خلاصه شده است در آرزوهای ما و شادی و لبخند مان.
مدتهاست این پست را هر روز و هر روز در ذهنم می نگارم و از خجالت سر به زیر می اندازم و از تماشای شکوهی زیبا در حیرت و لذت فرو می روم. شکوهی زیبا به اسم...
امروز از عمری خواهم نوشت که خالصانه بدون کمترین توقعی تا بدینجا رسیدن من را همراهی کرد و به ازای هر روز ِ من اون ماهها از عمرش را چون قطرات شمع آب شده صرف کرد. 17-18 سالش بیشتر نبود که اذان صبح 9 اردیبشهت یک روز دهه شصتی، اولین بار دخترش را مادرانه در آغوش کشید. وقتی بعدها قرآن یاد دخترش می داد شاید فکر نمی کرد هر بار موقع خواندن "وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْرا" *عرق شرم بر پیشانی دخترش بنشیند.
بزرگ شدن این کودک معادل بود با از دست دادن بهترین سالهای عمر یک زن که می توانست به شادی و تفریح بگذرد. اما انگار مادر بودن را با "من" هیچ نسبتی نیست و مادری -وپدری نیز- از مظاهر تجلی ایثار اند حقیقتاً. مخصوصاً وقتی دخترک بزرگتر شد و دیگر بهانه گرفتن و دلتنگی را خوب یاد گرفت. وقتی بابا ساک بر دوش می رفت مثل بابای "علی کوچولو" و بساط بدقلقی و گریه و تب و هذیانهای شبانه به راه بود. مادر نوجوان هر چه دلتنگی بود را باید فراموش می کرد تا آب در دل دخترکش تکان نخورد. تا دلتنگی برای بابا، جوری نباشد که دخترک با مفهوم جهاد مقدس و دفاع و ایثار آنقدر بیگانه باشد که یک روز گستاخانه آنها را زیر سوال ببرد. مثل خیلی از مادرهای دهه شصتی. مادر، شده بود نماد ایستادگی و مقاومت بر سر آرمان مقدس برای دخترک.
تنها مادر نبود. دوست، همراه، رفیق، دلسوز و حامی روزهای سخت بود برای او با دستان پرعطر همیشگی مادری. مادری که، بود تا دخترکش برسد به تمام آرزوها و اهداف و آرمانهایی که برای خودش ترسیم کرده بود. و دنیایی را اگر برای دخترکش می خواست، همان دنیایی بود که آخرتش را بسازد. آنقدر مادر بود و از خودگذشته که به گاه دعا، قید "اگر به خیر و صلاح است" را بدرقه راه دخترک می کرد و مصلحت دختر را بر خواست قلبی اش ترجیح می داد. و چه مادر دور اندیش دوست داشتنی ای دارد دخترک! وآنقدر بی توقع، مهر وجودش را نثار دخترکش کرده بود که در طوفانهای خانه ویران کن تفکرات فمنیستی و اومانیستی و هزار "ایست" دیگر، دخترک سر بر دامن آرامش بخش اسلام و اهل بیت(ع) طمأنینه یابد.
مادری که هر چه امروز دخترک از موفقیت و خوبی- اگر داشته باشد- دارد مرهون زحمات اوست و البته پدری که بزرگوارانه سایه مهربانی مردانه اش حس می شد. و هر سال که دخترک بزرگتر می شود، چروکهای خستگی و زحمت بر صورت این دو محبوب هم بیشتر می شود و ریختن عرق شرم برای دخترک مباح.
و امروز، من در روز تولدم، تمام قد به احترام این ثانیه ثانیه عمرها که به پای من ریخته شده اند می ایستم، سر به نشان شرم فرو می اندازم و از تماشای شکوهی به اسم مادر در لذت و حیرت فرو می روم. و لبریز از این سؤال که آیا من نیز به اندازه مادرم و "مادران خوب دهه شصت" مادری خواهم کرد برای فرزندانم؟
*احقاف:15
پ.ن: یکجرعه دلنوشت 9 هم بروز شد. با عنوان"شهدا، تولد، من" ------->>صفحات جانبی
]]>یک عادت تکراری شده است. بد نیست که هیچ، خوب هم هست. آدم ها وقتی که یکسال دیگر از تاریخ تولدشان می گذرد، یاد گذر ایام و عمری که سپری کرده اند می افتند. از خوب و بد بودنش می گویند و از نکرده ها و بایدهایی برای انجام در آینده و از آرزوهای برآورده شده و نشده. اما عجیب است که با رسیدن به این روز، یادی از عمرهایی نمی کنیم که شمع گونه به پای ما آب شدند و آرزوهایشان خلاصه شده است در آرزوهای ما و شادی و لبخند مان.
مدتهاست این پست را هر روز و هر روز در ذهنم می نگارم و از خجالت سر به زیر می اندازم و از تماشای شکوهی زیبا در حیرت و لذت فرو می روم. شکوهی زیبا به اسم...
امروز از عمری خواهم نوشت که خالصانه بدون کمترین توقعی تا بدینجا رسیدن من را همراهی کرد و به ازای هر روز ِ من اون ماهها از عمرش را چون قطرات شمع آب شده صرف کرد. 17-18 سالش بیشتر نبود که اذان صبح 9 اردیبشهت یک روز دهه شصتی، اولین بار دخترش را مادرانه در آغوش کشید. وقتی بعدها قرآن یاد دخترش می داد شاید فکر نمی کرد هر بار موقع خواندن "وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْرا" *عرق شرم بر پیشانی دخترش بنشیند.
بزرگ شدن این کودک معادل بود با از دست دادن بهترین سالهای عمر یک زن که می توانست به شادی و تفریح بگذرد. اما انگار مادر بودن را با "من" هیچ نسبتی نیست و مادری -وپدری نیز- از مظاهر تجلی ایثار اند حقیقتاً. مخصوصاً وقتی دخترک بزرگتر شد و دیگر بهانه گرفتن و دلتنگی را خوب یاد گرفت. وقتی بابا ساک بر دوش می رفت مثل بابای "علی کوچولو" و بساط بدقلقی و گریه و تب و هذیانهای شبانه به راه بود. مادر نوجوان هر چه دلتنگی بود را باید فراموش می کرد تا آب در دل دخترکش تکان نخورد. تا دلتنگی برای بابا، جوری نباشد که دخترک با مفهوم جهاد مقدس و دفاع و ایثار آنقدر بیگانه باشد که یک روز گستاخانه آنها را زیر سوال ببرد. مثل خیلی از مادرهای دهه شصتی. مادر، شده بود نماد ایستادگی و مقاومت بر سر آرمان مقدس برای دخترک.
تنها مادر نبود. دوست، همراه، رفیق، دلسوز و حامی روزهای سخت بود برای او با دستان پرعطر همیشگی مادری. مادری که، بود تا دخترکش برسد به تمام آرزوها و اهداف و آرمانهایی که برای خودش ترسیم کرده بود. و دنیایی را اگر برای دخترکش می خواست، همان دنیایی بود که آخرتش را بسازد. آنقدر مادر بود و از خودگذشته که به گاه دعا، قید "اگر به خیر و صلاح است" را بدرقه راه دخترک می کرد و مصلحت دختر را بر خواست قلبی اش ترجیح می داد. و چه مادر دور اندیش دوست داشتنی ای دارد دخترک! وآنقدر بی توقع، مهر وجودش را نثار دخترکش کرده بود که در طوفانهای خانه ویران کن تفکرات فمنیستی و اومانیستی و هزار "ایست" دیگر، دخترک سر بر دامن آرامش بخش اسلام و اهل بیت(ع) طمأنینه یابد.
مادری که هر چه امروز دخترک از موفقیت و خوبی- اگر داشته باشد- دارد مرهون زحمات اوست و البته پدری که بزرگوارانه سایه مهربانی مردانه اش حس می شد. و هر سال که دخترک بزرگتر می شود، چروکهای خستگی و زحمت بر صورت این دو محبوب هم بیشتر می شود و ریختن عرق شرم برای دخترک مباح.
و امروز، من در روز تولدم، تمام قد به احترام این ثانیه ثانیه عمرها که به پای من ریخته شده اند می ایستم، سر به نشان شرم فرو می اندازم و از تماشای شکوهی به اسم مادر در لذت و حیرت فرو می روم. و لبریز از این سؤال که آیا من نیز به اندازه مادرم و "مادران خوب دهه شصت" مادری خواهم کرد برای فرزندانم؟
*احقاف:15
پ.ن: یکجرعه دلنوشت 9 هم بروز شد. با عنوان"شهدا، تولد، من" ------->>صفحات جانبی
